Sólsjón, hóast alt

Sólsjón, hóast alt

 

Vend! Hygg ikki
afturum.
Verðin tráðar eftir

tær. Far!
Har úti er ein føvningur
av píkum

ella sóljuskríddum fløggum,
orðum úr afturlatnum munnum
ella dukandi mánamyrkingum.

Bløðandi munnar osa
upp móti himni.
Frá øllum naglum,

sum tankarnir festu
á veggin
í sólarganginum,

endurljóða ávaringar.
Mistøkini nærkast nulpunktinum.
Einglarnir fara

smátt um smátt at gerast
gjøgnumskygdir,
og upp úr undirgrundini

stinga seg
bókstavarøð úr illmoldini
og ein blóma við deyðans

krúnubløðum,
og nú,
eg hyggi niður,

síggi eg, at ongi tøl eru
á skøvningsurinum,
men vísararnir ganga undan.

 

OMR

Útgivin undir:yrking