Til lukku Turið

Posted on 13 august 2016

0


a8bb4433e4

Turið Sigurðardóttir fylti 70 ár í gjár. Hesa yrkingina yrkti eg til 60 ára føðingardag hennara. Nakrar fláir eru lægstar til, men yrkingin hevur enn týdning.

Hjartaliga til lukku við degnum, merkiskvinna.

 

Fláirnar

 

Tú tendrar lummalyktina og lýsir tað, sum tú ongantíð hevur sæð. Tað, sum hvarv

í myrkrinum er enn til staðar, men bert sum litprikað tíðarbákn.

Litskifta og broytta málið rør upp undir eina menning, sum ikki trýr sær ævigan

 

gróður. Tankar, ið bræddir umfarast út í heim

at kanna sær alvitsku og flog til at venda aftur

til upphavið. Brýndar rørslur, hválvaðar og hvatmæltar.

 

Ein skapan sum bólgarður, har hugmyndir eru uppií

og báðumegin við. Tamdir vindar millum húsini hyggja og hyggja at

ímyndum av ímyndum, ið minna um skýborgir festar á pappír. Mannkykt

 

taka skap av orðum, ið rísla seg gjøgnum dagarnar, tímarnar, sekundini. Hegnisliga

verður havsbrúgvin bygd til tíðina at fara um. Upplýstar

eru gongirnar, har orðini bera brá av linna.

 

Fallagrús sópar himmalin, meðan vit rannvála alt til og skipa okkum

í bólkar, ið fara træðandi í ótroddum brattlendi. Skal upphavsstaðið

viðgangast, má fyrst dansast við mælskum fjøllum.

 

Skýggini reka ljóðvarin sum úrbregði við fjaldum eginleikum. Eins og hjartað,

ið ræðslusligið sprænir blóðið út í æðrarnar, eru áhaldandi

støkkingar av myndum, ið nokta vanliga flogsáðnum at festa seg í sinnið.

 

Orðsvinnir bókaryggir standa eins og stabbagrót.

Vit eru øll tøtlingar, ið stoyta grønkandi setningar

úr sóljukoppum. Orð fúka sum flingur fyri eyguni og verða sett saman,

 

eins og menniskju verða sett saman, og brúkt til okkurt annað,

eins og menniskju verða brúkt til okkurt annað. Tíðarhorvnir tankar troðka

trúliga á, sum vóru teir einasta skýggið í heiminum, ið varð málað gult.

 

Tá ið útbogaðu andlitsbrøgdini trína fram í speglinum, og tey skulu festast

á blað, liggur ein størri leiklutur innarumegin, har hvør sveittadropi hevur navn

og hvør rukka hevur skap av einum hjartafløvandi farvegi. Framtíðin gevur

 

eisini blómutyssi úr orðum, ið verða sett saman til setningar við egnum skuggum,

setningar, staðsettir í vætu, har sólarvísu orðini spríkja úr hjartarrót tínari. Orð

í ævigum andarúmi, sum fláirnar undir fótum okkara, í ævigum aldudrátti.

 

Oddfríður Marni Rasmussen

 

 

 

 

 

 

Advertisements
Posted in: ikki bólkað