Gleðilig jól

Posted on 25 Desember 2016

0


Góðu tit øll. Vencil ynskir tykkum eini gleðilig jól. Óansæð, hvussu tit so hava tað við hesi høgtíð, so er tíðin komin, hóast ódnir berja landið og onkur líka haðrliga sum ódnirnar vísir, hvussu einsemið fer við menniskjum, so er tíðin komin. Jólini eru her, og hvørki garnatálg ella reyðkál ella snapsur ella annað leskiligt hjálpir, men bara góður skaldskapur. Nógv er skrivað um jólini. Sumt er gott, annað er minni gott, men boðskapurin er hin sami. Her eru nakrar yrkingar, sum á hvør sín hátt siga gleðilig jól.

 

Burning The Christmas Greens

William Carlos Williams

Their time past, pulled down
cracked and flung to the fire
—go up in a roar

All recognition lost, burnt clean
clean in the flame, the green
dispersed, a living red,
flame red, red as blood wakes
on the ash—

and ebbs to a steady burning
the rekindled bed become
a landscape of flame

At the winter’s midnight
we went to the trees, the coarse
holly, the balsam and
the hemlock for their green

At the thick of the dark
the moment of the cold’s
deepest plunge we brought branches
cut from the green trees

to fill our need, and over
doorways, about paper Christmas
bells covered with tinfoil
and fastened by red ribbons

we stuck the green prongs
in the windows hung
woven wreaths and above pictures
the living green. On the

mantle we built a green forest
and among those hemlock
sprays put a herd of small
white deer as if they

were walking there. All this!
and it seemed gentle and good
to us. Their time past,
relief! The room bare. We

stuffed the dead grate
with them upon the half burnt out
log’s smouldering eye, opening
red and closing under them

and we stood there looking down.
Green is a solace
a promise of peace, a fort
against the cold (though we

did not say so) a challenge
above the snow’s
hard shell. Green (we might
have said) that, where

small birds hide and dodge
and lift their plaintive
rallying cries, blocks for them
and knocks down

the unseeing bullets of
the storm. Green spruce boughs
pulled down by a weight of
snow—Transformed!

Violence leaped and appeared.
Recreant! roared to life
as the flame rose through and
our eyes recoiled from it.

In the jagged flames green
to red, instant and alive. Green!
those sure abutments . . . Gone!
lost to mind

and quick in the contracting
tunnel of the grate
appeared a world! Black
mountains, black and red—as

yet uncolored—and ash white,
an infant landscape of shimmering
ash and flame and we, in
that instant, lost,

breathless to be witnesses,
as if we stood
ourselves refreshed among
the shining fauna of that fire.

 

 

Føgur er foldin

B.S. Ingemann
Jákup Dahl týddi

1.
Føgur er foldin,
dýrdarríkur himin,
sæl er sálanna jorsalferð,
um allan heimin,
um allar ævir tað syngjandi at himni ber.

2.
Øldirnar fara,
øldir munnu koma,
ætt eftir ætt søkkur undir mold.
Onga tíð tagnar ljóðið av himni,
sum gleðir sálir her á fold.

3.
Einglar tað kvóðu
jólanátt for hirðum,
mann eftir mann hoyrdist sama lag:
Friður á foldum,
menniskja frø teg,
tær føddur frelsari er í dag.

 

Løsning på livets gåde

Benny Andersen

Den lille pige råbte til min kone:
“SE, jeg SJIPPER!
Jeg KAN bare IKKE
men jeg GØR det ALLIGEVEL!
For vi skal ha GÆSTER i aften
og jeg GLÆDER mig
og jeg kan ikke VENTE
så jeg SJIPPER!”

Skønt jeg har svært ved at forestille mig
en sjippende skaber
slog det mig straks
at cirka på samme måde
må livet være opstået.

 

Evangeliið eftir Jóhannes, kapittul 1

Í fyrstuni var orðið, og orðið var hjá Guði, og orðið var Guð.Hetta var í fyrstuni hjá Guði. Allir lutir eru vorðnir til við tí, og uttan tað varð einki til av tí, sum til er vorðið. Í tí var lív, og lívið var ljós menniskjunnar.Og ljósið skínur í myrkrinum, og myrkrið tók ikki við tí. Maður kom, sendur frá Guði, hann æt Jóhannes. Hesin kom til vitnisburðar, til tess at hann skuldi vitna um ljósið, fyri at allir skuldu trúgva við honum. Hann var ikki ljósið, men hann skuldi vitna um ljósið. Hitt sanna ljósið, sum upplýsir hvørja menniskju, var við at koma í heimin. Hann var í heiminum, og heimurin er vorðin til við honum, og heimurin kendi hann ikki. Hann kom til sítt egna, og hansara egnu tóku ikki ímóti honum. Men so mongum, sum tóku ímóti honum, teimum gav hann mátt til at verða Guðs børn, teimum, sum trúgva á navn hansara, sum ikki eru gitnir av blóði, ei heldur av holds vilja, ei heldur av mans vilja, men av Guði. Og orðið varð hold og tók búgv okkara millum, og vit skoðaðu dýrd hansara, dýrd, sum einborin sonur hevur frá faðir sínum, fulla av náði og sannleika.Jóhannes vitnar um hann og rópar og sigur: «Hetta var hann, sum eg segði um: Tann, sum kemur aftan á meg, er komin undan mær; tí at hann var fyrr enn eg.» Tí at av fylling hansara hava vit allir fingið, og tað náði oman á náði; tí at lógin varð givin við Mósesi, náðin og sannleikin komu við Jesusi Kristi.

 

 

 

 

 

Posted in: ikki bólkað