Tríggjar yrkingar

Posted on 29 mars 2017

0


Í gjár, 28. mars, hevði Karsten Hoydal fylt 105 ár. Vit kenna øll Karsten sum yrkjaran við sínum heilt serstaka, lýriska universi málar náttúruna inn í menniskjaligar kenslur. Yrkingar hansara spenna víða. Kanska vit ikki altíð hava givið okkum far um politiska menniskjað, Karsten, og tær politisku yrkingarnar, sum hann skrivaði undir krígnum, og sum siga eins nógv í dag, soleiðis sum heimurin er farin at skikka sær.

Hesar tríggjar yrkingarnar, sum her eru, stóðu í yrkingasavninum, Myrkrið reyða, frá 1946.

karsten_2

Um áramótið 1942-43

Sloknaðar klótur skína í nátt
á himni sum stjørnuneistar,
signa býir í sorli smátt
og borgir av nýggjum reistar.

– Stór er náttúran, hennara krøv
størri enn mannakykt skilja,
tvørtur um deyða og svarta grøv
skal ljóma av lívsins vilja. –

Og mannasálin sum fuglur er,
eingin er førur at týna,
sum rændur at reiðrast fer
og at syngja, tá sól fer at skína. –

Nýggjár í reivi handan sýn,
hitt gamla fer avdeytt til gravar,
skuggi fleyrar av sorgarlín,
og geisli av lívsvón stavar.

 

Tvílyndi

Niðri á dýpi og undir ský
ævinligt rák í rúmd og tíð.

Feigur í roynd hvør formur er,
sum náttúrumegin almáttug ber,

brestur sum døgg eina morgunstund,
tá ið sólin brýtur sín náttarblund.

Býur úr steini og bergið høgt
varð urð og dust, áðrenn av var økt.

–––

Rísur og riður um sama bil,
gjálvur í tvíningi alt sum er til
bæði innan og uttan mannaskil.

Nevnir tú fígginda nevni eg vin,
longsul og minni og tvinni og kyn.

Maður og kvinna tú saman sást
svartasta hatur og ljósasta ást.

Blóðsekar hendur, leikandi børn,
yðjandi lív í oyðan og ódn.

–––

Maður ið leitar sær tamari kor
enn skapan og morð,
eymari, fjálgari, deyðari kor
enn skapan og morð.

Nær verður heimsins evni tamt,
omanrudd fjøll og fylt hvør lág
og jørðin ein fløta at byggja á,
har sorgin og gleðin
viga í mannasinninum javnt.

Tað verður ein morgun myrkur sum kvøld,
tá ið sólin er sloknað og ísandi køld.

 

 

Staddur í vanda

Staddur í vanda stóð hann og rópti,
staddur í mjørkavanda hann rópti um hjálp,
og einki kom svarið aftur,
uttan afturljóðið av hansara egnu orðum,
hansara egnu orð í skeljum.

Hevur tú nakrantíð sjálvur rópað,
rópað í mjørkavanda um hjálp?
Hoyrdi tú tá einki uttan tíni egnu orð
afturvend í oyra broytt og brotin,
so kennir eisini tú óttan, hin ræðuliga óttan.
Tað kemur ein skýming.

Tað kemur ein skýming, tá vit verða stødd,
eina ferð verða vit øll somul stødd
í brotinum uttast við strendur,
har undurið hendur,
vit hóma eitt vet av tí havmiklu rødd,
sum í og um okkum stendur.

Og vit, sum í heiminum saknaðu heild,
tá kámt skulu gruna, hvør stórfingin heild
er ódnin á lívsins vegi,
at tað sum ber gleði,
er vesalur lutur og lítilsverd deild
mót heimsins oyðandi megi.

Men eiga vit gávu at óttast sum børn,
við trásjúkum sinni at harmast sum børn,
at leingjast móti stjørnunum bjørtum,
í náttmyrkrinum svørtum
skal dunandi rísa ein sútborin ódn
av songi í okkara hjørtum.

 

OMR

Advertisements
Posted in: ikki bólkað